Ansicht

Mijn moeder zei dat oma alle ansichtkaarten die ze van me krijgt bewaart. In een mapje. ‘Ik doe dan ook mijn best om de geinigste uit te zoeken’, zei ik. ‘Maar het gaat haar om de tékst,’ zei mijn moeder, ‘díe vindt ze zo leuk. Zoals toen je schreef dat je haar geld verbraste.’ Oma had me voor Sinterklaas inderdaad een tientje gegeven en toen ik later die maand in Zeeland was had ik haar in een café, tijdens een frothy chai latte en een prijzig blok cheesecake, geschreven dat ik het geld erdoorheen joeg. ‘Dan heeft mijn leven nu … Lees verder Ansicht

Wijnproeven

We waren blij met het mooie weer. Met de boot die zachtjes in de Donau wiegde, onze korte broeken, onze gevleugelde uitspraken en de wijn die uitbundig rondzong in het glas. IJverig vulden we het wedstrijdformulier in. ‘De smaak van een antiek dressoir met een hint van abrikoos’, schreef ik bij de eerste wijn. En even later: ‘Een natte hond die zich achterop de tong opkrult voor de nacht.’ Maar gaandeweg verslapte het wat. Toen lieten we het formulier links liggen en schonken we onszelf gul bij aan de tafel van wijnmaker 3 (voor de smaak) en wijnmaker 7 (omdat … Lees verder Wijnproeven

Kip

Het zal die kloteviolist geweest zijn. ‘What you like?’ vroeg hij toen hij ons tafeltje bereikt had. We noemden voorzichtig een paar liedjes. We hadden geen ervaring met deze dingen. Hij schudde bij elke titel zijn hoofd en zette ten slotte de stok aan de snaren. ‘Moeten we nu geld geven?’ siste ik toen hij vol overgave een onbekende melodie begon te spelen. Je haalde je schouders op. We waren eigenlijk te laat op zoek gegaan naar een restaurant. Dit was de enige betaalbare tent in de buurt die nog open was. Het was juist de violist die ons had … Lees verder Kip

Maroc

Elke dag begint hetzelfde. We staan bezweet op, zetten iets open – een raam, een deur -, wassen ons. Voor 25 dirham eten we in de eetzaal een continental breakfast; sinaasappelsap, een chocoladecroissant, brood en abrikozenjam. Soms zit er een driehoekje in aluminium verpakte smeerkaas bij. La Vache Qui Rit. De grijnzende koe. We smeren brood voor onderweg, eten te veel, drinken. Aan de rand van het kleverige tafelblad ligt de Lonely Planet als een vriend. Hij doet suggesties: ‘Ga naar Le Gardin Majorelle waar de cactussen tot je schouders komen’, en waarschuwt: ‘Zorg dat de taxichauffeur de meter aanzet.’ We vermijden de taxi’s, we lopen. … Lees verder Maroc