B.H.

Het moet in 1993 geweest zijn, dat ik Barry Hermans op zijn smoel sloeg. Ik had de hele pauze besteed aan het verzamelen van sneeuw en toen de bel ging had ik een klomp zo groot als een baby in mijn armen. De sneeuw pakte niet goed, ik moest me concentreren om alles bij elkaar te houden, de armpjes, de beentjes, het hoofdje. Behoedzaam droeg ik mijn kind naar de rij. Ik wiegde haar zachtjes in mijn armen, uit mijn vingers was het gevoel al lang verdwenen. Ik sloot aan achter Barry, die landerig met de punt van zijn schoen … Lees verder B.H.