Naar zee

Opa gooit zijn sandalen in de lucht. Ze landen met een plofje in het zand, dicht bij mijn hoofd. Ik til mijn hoofd op en volg hem in zijn moeizame gang door het zand. De zon hangt laag. Een roze bal boven het water. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Naast me ligt Boris. Zijn ademhaling loopt synchroon met het ruisen van de zee, alsof hij een stukje zee heeft ingeslikt, al zijn het geen golven maar lucht dat wegspoelt en weer aangezogen wordt in zijn lijf. Zijn vacht ziet er stroachtig uit. Opa is al bijna bij de strook … Lees verder Naar zee