Korte tandjes

Bovenop de witte inbouwkasten in het rijtjeshuis waar we  woonden stond een gipsen afgietsel van een gebit. Toen ik het de eerste keer zag was ik verrukt. ‘Dit zijn papa’s tanden!’ gilde ik. Mijn vader en moeder lagen in bed met lauwe thee en een beschuitje. Ik zette de bovenkaak op de onderkaak. De voortanden stonden een beetje over elkaar heen. Het waren hele korte tandjes, zag ik. Ik had zelf ook korte tandjes, en oma had korte tandjes. Ze schepte weleens op dat ze zo sterk waren, dat ze geen kunstgebit nodig had (opa had al jaren een kunstgebit). … Lees verder Korte tandjes

Knijpen

Oma deed het gulzig. Met een grijpgrage hand om mijn hele arm of been terwijl ze zei: ‘Ik zou je wel op kunnen vreten.’ Dan kwam de droppot tevoorschijn en zong ze, haar handen afvegend aan het geblokte schort: ‘Die opa, die opa, die opa, niemand is een opa zoals hij.’ Mijn vader doet het met dezelfde gretigheid maar venijniger. Hij mikt met de verweerde nagels van zijn werkmanshanden op het randje van mijn oor. Dat zachte, roze randje. Daar knijpt hij in. En in staartjes van jonge konijntjes heb ik hem zien knijpen, omdat ze dan zo leuk sprongen. Lees verder Knijpen

De vierendertigste

De vierendertigste snor is de snor van mijn vader. Hij werd in 2002 afgeschoren, na dertig jaar trouwe dienst. Ik was erbij toen het gebeurde.  Blotebillengezicht Áls het gebeurde, zou het in de zomervakantie zijn, zodat zijn bovenlip kon bijbruinen voordat hij weer aan het werk moest. Ik had er al vaak om gezeurd. ‘Het is toch te gek voor woorden dat ik je nog nooit zonder snor heb gezien!’ zei ik dan. ‘Ik ben nota bene bijna achttien!’ Mijn vader bracht daar tegenin dat hij zonder snor een blotebillengezicht had. Mijn moeder bevestigde dat. ‘Zonder snor heeft papa een … Lees verder De vierendertigste

Advocaat

Hanneke Hendrix is mijn held. Ze heeft een roman geschreven die De verjaardagen heet en genomineerd is voor een kekke literaire prijs. Om haar een beetje te eren heb ik een kort verhaal over een verjaardag geschreven. Als je het uit hebt moet je even op Hanneke stemmen.  Iedereen is moe. Ik ben moe omdat ik ’s nacht wakker lig, mijn vader is moe van het werken en oma is moe omdat ze nu op de minuut af 93 jaar bestaat. In de kamer is het plakkerig warm, als in een couveuse. ‘Taart?’, vraagt oma. ‘Lekker’, zegt mijn vader. ‘Nee, dank u’, … Lees verder Advocaat

Gapend gat #10 (slot)

‘Moet ik netwerken of net doen of ik werk?’ vroeg ik de loopbaanadviseur. Ze zei dat ik er met die mentaliteit niet kwam en wees me de deur. Ik stond er alleen voor. ‘Ik wil een toost uitbrengen’, zei oom Gijs. Hij was opgestaan en stond wankel aan het hoofd van de tafel, een wijnglas in zijn hand. Langzaam verstomden de gesprekken en legden de aanwezigen hun bestek neer. Alleen oma bleef stug haar soep naar binnen lepelen, haar geslurp af en toe onderbrekend voor een boertje in haar vuist. ‘Bedankt dat jullie er vanavond allemaal zijn.’ ‘Jij trakteert’, riep één … Lees verder Gapend gat #10 (slot)

Gapend gat #8

‘Moet ik netwerken of net doen of ik werk?’ vroeg ik de loopbaanadviseur. Ze zei dat ik er met die mentaliteit niet kwam en wees me de deur. Ik stond er alleen voor. ‘Mijn leven zoals ik het gekend heb is voorbij,’ zei ik. De barvrouw, die eruitzag alsof ze zelf ook wel een borrel lustte, schonk mijn glas vol met wijn uit een kartonnen pak. Ik verwachtte dat ze zou vragen waarom, maar dat deed ze niet. Ze zette het glas voor me neer en wendde zich tot de volgende klant, een magere jongen met een grauw gezicht die zich … Lees verder Gapend gat #8

Ansicht

Mijn moeder zei dat oma alle ansichtkaarten die ze van me krijgt bewaart. In een mapje. ‘Ik doe dan ook mijn best om de geinigste uit te zoeken’, zei ik. ‘Maar het gaat haar om de tékst,’ zei mijn moeder, ‘díe vindt ze zo leuk. Zoals toen je schreef dat je haar geld verbraste.’ Oma had me voor Sinterklaas inderdaad een tientje gegeven en toen ik later die maand in Zeeland was had ik haar in een café, tijdens een frothy chai latte en een prijzig blok cheesecake, geschreven dat ik het geld erdoorheen joeg. ‘Dan heeft mijn leven nu … Lees verder Ansicht

Aan de taart

In de vijfde aflevering van het pretentieloze literaire tijdschrift Kutgitaar sta ik met dit verhaal.    Meneer en mevrouw van Boven waren op weg naar een verjaardag. Bob was voor hen uitgereden in zijn eigen auto. Een donkerblauwe Volkswagen Golf uit ‘95. ‘Ik ben erg trots op Bob,’ zei mevrouw van Boven. ‘Ja, ze staan in no time op eigen benen,’ zei meneer van Boven, die gemeenplaatsen nooit meed, ‘en dan vliegen ze uit.’ Ze reden over een provinciale weg en het was rustig op deze zaterdagmorgen. ‘Het heeft wat pogingen gekost,’ mijmerde mevrouw van Boven verder, ‘maar het is … Lees verder Aan de taart