Gapend gat #5

‘Moet ik netwerken of net doen of ik werk?’ vroeg ik de loopbaanadviseur. Ze zei dat ik er met die mentaliteit niet kwam en wees me de deur. Ik stond er alleen voor.

Ik legde de uitnodiging op tafel, naast een schaaltje met kersenbonbons.
‘Ik mag op gesprek.’
Oma zette haar bril op en begon te lezen.
‘Misschien kunnen we even oefenen,’ zei ik zacht, om haar niet te veel te storen, ‘en dat u dan de sollicitatiecommissie bent.’

‘Nou mevrouw van L.’, begon ze even later met een ongewoon deftige stem, ‘waarom bent u geschikt voor deze baan?’
Aan het trekken van haar mondhoek was te zien dat ze hier veel plezier in had.
‘Tja,’ begon ik, mijn woorden zorgvuldig kiezend, ‘mijn opleiding sluit er heel goed op aan. Mijn bijbanen trouwens ook. Eigenlijk passen veel van mijn activiteiten bij de aard van dit werk.’
Ik was ontevreden over het antwoord. Het klonk geforceerd, alsof ik het voorlas uit een boekje.
‘Ik zie hier dat u die opleiding met uitstekende cijfers heeft afgerond,’ zei oma. Ze prikte met haar vinger in het Perzische tafelkleedje, waar kennelijk mijn denkbeeldige diploma lag.
‘Ja, en ik denk dat de vaardigheden die ik daarnaast heb ontwikkeld ook heel nuttig zullen blijken.’
Weer miste het antwoord de passie en persoonlijkheid die het volgens alle deskundigen moest hebben. Toch knikte oma goedkeurend.

‘Lijkt het werk u ook leuk?’ ging ze verder, ‘want u zult hier enige tijd doorbrengen.’
‘Ik heb er wel zin in’, bracht ik met moeite uit.
Ik voelde me een huichelaar. Ik had geen idee of ik er zin in had. Ik had geen idee waar ik aan begon.
‘Nou, ik denk dat ze je wel aannemen,’ zei oma onverwacht, weer met haar gewone stem. ‘Je lijkt me een prima werknemer.’
‘Maar u heeft helemaal niks over mijn reis naar India gevraagd of over het vrijwilligerswerk bij de vrouwenstichting en het literaire tijdschrift!’
‘Dat is hiervoor toch niet van belang?’ Ze klonk verbaasd.
‘Alles is van belang, dat lees je overal! Je leest: ”Al je activiteiten zijn een investering in de bv die je zelf bent.”’
‘Hè get,’ zei oma.
‘Ja…’
‘Die onzin was er vroeger niet, hoor.’
Ze schoof de kersenbonbons naar het midden van de tafel.
‘Ik zie het verband ook niet zo’, gaf ik toe, terwijl ik het rode plastic van één van de bonbons begon te peuteren. Oma nam er ook één.
‘Als je je best maar doet,’ zei ze met volle mond. Ze spuugde een beetje. Dat stelde me gek genoeg gerust.
‘Als ik de baan krijg, trakteer ik op een advocaatje’, zei ik daarom joviaal.
‘Dat is prima,’ zei oma, ‘maar ik neem een sherry.’

 

Januari-ANS

Dit is overigens niet mijn oma.

Zeg iets aardigs:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s